Z okazji Międzynarodowego Tygodnia Pisania Listów. Tegoroczna edycja konkursu odbyła się pod hasłem: „List do… przyjaciela z dzieciństwa”. Spośród wszystkich złożonych prac najciekawsza, zdaniem komisji oceniającej, okazała się praca Pameli Kłysek z klasy pierwszej. Jury postanowiło przyznać tylko pierwszą nagrodę, za oryginalne podejście do tematu konkursu. Większość uczestników konkursu pisało do swoich koleżanek lub kolegów z przedszkola, z którymi bawili się na podwórku, których poznali w czasie wakacyjnych wyjazdów na kolonie itp. Pamela napisała list do… swojej dziecięcej zabawki.
Piękny i bardzo wzruszający list, ukazujący uczucia autorki, jej wspomnienia i… tęsknotę za czasami dzieciństwa, sprawił, że nawet dorośli oceniający pracę uczennicy, z nostalgią przenieśli się w czasy swojego własnego dzieciństwa.
Wyróżnienie przypadło zwyciężczyni ubiegłorocznej edycji konkursu „List do...”, Iwonie Lesiak z klasy 2 TH, za list w formie wiersza:
W życiu tak szybko, wszystko się zmienia.
Pamiętasz jak byliśmy mali?
Te same osiedla nas wychowywały,
Wspólne zabawy mieliśmy i wspólne problemy nas dopadały.
Pamiętasz?
Wspólne wypady?
Ogniska, znajomi i fałsz gitary.
Mówiłeś mi zawsze „walcz o swoje”,
choć wtedy jeszcze sam nie wiedziałeś dobrze co to znaczy.
Byliśmy dziećmi mieliśmy zapał i chęci,
Każda chwila z Tobą odbiła piętno w mej pamięci.
Choć czasem było ciężko, to umieliśmy sobie radzić.
Razem od dziecka, wpajano nam jedne zasady.
Goniliśmy te same ideały.
Ramię w ramię!
Dzięki temu wspomnienie dzieciństwa ma różne barwy.
Od żółci piasku w osiedlowej piaskownicy.
Tak! To tam gdzie zawsze burzyłeś mi babki.
Potem niebieskie morze, zielone góry aż po czarne kłótni chmury.
Z czasem porzuciliśmy dziecięce szaty,
Każdy z nas obrał własne szlaki.
I choć tak naprawdę nie pamiętam, kiedy się poznaliśmy,
Wiem jedno – zawsze byłeś obok i za to Ci dziękuję.
Dziś tak bardzo Cię potrzebuję.
By pokonać losu przeszkody... które nieudolnie rzucają mi pod nogi kłody.
Drrr telefon dzwoni!
Znów zajęty, nie masz czasu.
Potem szybka wymiana zdań wśród miejskiego hałasu.
Zawsze mi mówisz, że dam radę
I wiesz co?
Ja w to wierzę!
Słowem mogę zwalczyć całą skazę,
Choć pięści zaciśnięte to nie są mi potrzebne.
Dzięki Tobie wiem, co jest ważniejsze.
Choć nie rozumiem, co się między nami stało.
Kiedyś widywaliśmy się co dzień i ciągle było mało.
Teraz każdy goni własne szczęście.
Jeśli tak ma wyglądać dorosłość...
To ja nie chcę!”
Zwyciężczyni serdecznie gratuluję wygranej i mam nadzieję, że jej sukces zachęci do ujawniania swoich talentów, także innych uczniów naszej szkoły – organizator konkursu Małgorzata Warzkiewicz.
   
|
